May PR na ako! (ay ang site ko pala)

Waa! Teka ano ba yung PR o Page Rank?

Naglagay ako nun PR checker sa isa kong blog site e. Dati 0 (zero) sya, ngayun may 1 (one) na.

Anong ibig sabihin nun? Ibig ba nun sabihin umuunlad na ang blog site ko na yun? Dumadami ng hits? Parang oo diba? Ang saya ko. Hehehe. (*ang babaw.lol)

Botante na ako!

(si Fritz, ang pinsan ko na kasama ko pagpaparehistro)

Bago lang ako nakapag parehistro para maging botante sa darating na eleksyon sa taong 2010 (“last-minute” parehistro na ba yung maituturing?), first time ko ito, ganun lang pala yun. Natatakot akong lumakad mag isa, kaya nga ngayon lang ako nakapagpatala.

Pero wala palang dapat ikatakot, kelangan mo lang:

1. Maligo at magsuot ng matinong damit. Para cute ka sa piktyuran.

2. Magdala ng sariling bolpen. Para sigurado. Kahit ano daw kulay, wag lang pula.

3. Agahan ang punta sa patalaan. Buti na lang maaga kami nakapunta, konti lang ang nandon at naasikaso agad kami. Yung mga bagong dating ay naubusan pa ng form (wat da). May choice sila, bumalik na lang ulit o magpaxerox(wat da. Gastos pa).

Pagdating mo dun magsabi ka na kagad na magpaparegister ka. Hingi ka ng form, fill up-an, wag kabahan dahil madali lang naman, para ka lang nagsu-Sudoku.

Pagkafill up ng form, dalhin dun sa (di ko alam ang tawag), basta sa nagbibigay ng number daw. Isesearch ka sa database nila, at makikita mo ang yong mga kaapelyido (nanay, tatay).

At pag may number ka na, punta na dun sa (isa pang di ko alam ang tawag), basta, ibigay ang form mo. Ieencode ang mga details mo. Check mo lang baka mali ng ispeling. Pagkatapos nun, pirma ka na electronically, at kukunin na ang iyong finger prints electronically. At ang huli ang mukha mo. Piktyur piktyur. Smile! (Say “pwet”! ;D ).

Pero di pa pala tapos, lilibagan pa ang iyong mga hinlalaki. Kelangan pa ng thumbmarks( left & right ) mo sa 3 na kopya nung form.

Akala namin, madaming steps, konti lang pala. Ganun lang pala. At ang next step ay… Ang pagpili ng iboboto. Pero matagal pa yun.
Kya sa hindi pa registered jan, pede pang humabol! Tara wag nating sayangin ang boto. Sige ka, wala kang karapatang umangal sa pamahalaan kung hindi ka naman bumoto.

Ang Aking Unang Pagbagsak

*(anlupet ng nakapaskil na to sa may pinto ng admin building ng school namen.)

Wans apan a taym, may isang bata na gumradweyt ng kinder, balidik ang loko. He wants to be a doctor pa nga daw, at naka costume pa ng BigBadWolf (sa mini play nila na LiL Red Riding Hood) maski maliit sya.

Six years later, gumradweyt ulit yung batang to. Balidik ulit ang loko sa Mababang Paaralan ng Sipsipin pa rin. Naala ko pa yung kinanta nya na “parang kaylan lang, ang mga pangarap ko’y kayhirap abutin, dahil sa…” (-sing-) na wala sa tono.

And then, nasa Hayskul na sya, at gumradweyt ulit. Kaso sa pagkakataong ito, hindi na sya balidik, kundi 3rd placer na lamang. And he live, happily ever after, somehow.

Simula nun ay di ko na binigyan ng big deal ang matataas na grade. Nasa college na ako at hindi man lang sumagi sa isip ko nung kahit nung hayskul pa ako na maging isang ‘cum laude’ . Basta pumasa lang, ay okey na sa akin. Ang mahalaga naman ay ang natutunan ko, hindi ang grades ko. At yun ang pinangHawakan ko.

Kaya naging tamad ako. Naging asa sa mga kaKlase. Sa kopyahan, sa leakage, sa kopyahan ulit. Pero nakasurvive pa din, nakalusot sa “Retention Exam” at naging 3rd yr ECE student, at scholar pa din ni Gob. Ynares (RCSF).

*nagawa pang magyabang ng lOko. (^^,) \pagbigyan.*

Pero ang lahat ay nagbago ng napakabilis, pero kung titignan sa kalendaryo, madaming buwan din pala.

Prelim 4.2, Midterm 3.3, what da?! Electronics. San ko napulot yang grades ko na yan? Di ko alam. Hahah. Ok. Papasa pa ako kung makaka 1.5 ako sa Final grade, na napakahirap. Engineering Mechanics. Bakit?!! Removal. Bagsak pa din. Waa!!

Ian, anong nangyayare sa ‘yo?

*teka teka. Kuha ako tissue. (*,*)

Ang sagot ay hindi ko din alam. Pero alam ko na ang gagawin ko. May nagtanong sa akin,

“Ian, anong pangarap mo?”

sagot ko. Wala. E bakit daw ako nag aaral? Sabi ko naman, “dahil yun ang normal. Kasi pangarap ng magulang ko na maging engineer ako, hindi akin. Kaya wala.”

“e bakit ka may gf?”
“kasi gusto ko maging masaya”
“ayun!!”
__
Yung Electronics ko natanggap ko na kagad yun. Simula palang ng finals yun. Na kahit na ulitin ko ang subject na yun, ok lang, basta matuto lang ako. Aminado kasi ako na wala ako masyadong natutunan (naleyt kase yung libro ko.XD), na kahit mag isa lang akong bagsak dito, okey lang sa akin. Kaya nga hindi ko na ihiniling na kaawaan ako ni prop para pumasa. Ang mahirap lang ng pabahagya ay yung fact na maiiwan ako ng mga kasabay ko, pero, whatever. Ok lang.

Engineering Science. Mechanics (Statics). Ang dame ko natutunan dito! Talaga lang ambaba ng midterm ko. Kaya sa pag uulit ko nito, pasa na ako dito. Masteral na kumbaga. Naging careless lang siguro ako. Enjoy ko nga ang maganalyze muna bago magsolve. Dale ka na sa aken sa muli nating pag haharap. Di ko kase agad nakita ang PANGANIB ng subject na to.

Yun lang namang dalawa ang bagsak ko. First time ko to. Iyak ako! Hahah. Kaya ayun 3 na lang ang subject ko ngayong sem. Makakapag pokus na ng matindi sa, *OOPS! Hindi sa dota nor gf.XD* mga subjects. (^^,)

Una ko ng nilapit ito kay mama, hindi naman sya nagalit sa akin, yung mga sinabi nya, nagpagaan ng loob ko. Kaya fight pa din ako! Kay papa naman, si mama na daw ang bahala. Whew.(o.O)

Mahirap naman daw kasi talaga ang Engineering (may dahilan?XD.Haha). Ito na siguro ang turning point ko. Sa pangyayaring ito na magbabago sa akin. Ano nga ba ang dapat baguhin?

Basta ang sure ko, di na ako babalik sa scholarship office sa Antipolo (once pa lang ako nakapunta, kakalipat lang kasi from Capitol – Pasig).

Parang ang gaan pa kasi, madami kami. Hahah. Nadadaan na lang sa biruan para di madown. Time machine nga daw, babalik sana, at babaguhin ang mga pagkakamali, mga pagwawalang bahala sa pag aaral, kaso wala nun eh. Ang kaya ko nalang kontrolin ay ang mangyayari sa hinaharap.

No Permanent Address

Wala.
Hindi ako makali sa kung saan ba talaga mag popost ng blog posts.Hahah.
Pero dito na nga lang siguro. Oo dito na nga.

Mapagtutuunan ko na to na paskilan ng mga walang kwentang laman ng utak ko na napapanis lamang at nililipad ng hangin.

OopS! Hindi bawal mag c0mment. Di ako magagalit. Heheh. Ay teka, advert ko na din pala yung mobile tech blog ko. “METRONOME! Koleksyon ng mga kaalamang pang mobile (s60v2) para sa mga pinoy.tnt”

Ung i.Ph, blogger, mp, fs blogs, mga wp blogs, lj, at iba pa. Babye na muna sa inyo.^^

*note: sa nakakakilala sa akin, wag nyong ipagsasabi itong site na ito.XD

Tears of The Blue Sky

Tears of the Blue Sky

August 1

Its raining again, I wonder why it always rain when I come to see her.

I’ve waited again, just as usual. But everything’s worth the wait.

I was thinking, she wouldnt come, because rain pours evenly, stops abruptly, and pours again.

But she came. I’m very much glad to see her again. The scent of her hair, her smile, her stare. I like them, I missed them.

She had her umbrella. So we’ve shared.

Its always been like this, having trouble deciding where to go. We wanted a place where we can be alone.

I heard the word ‘Tanay’ from her. So were off to that place.

What I am planning was, to drop by first at the church then we’ll walk on the street, tracing back the trails we’ve walked on last April 4.

I thought the rain got tired. It messed with the plan.

Staying inside the church doesnt seems a bad idea. Few moments of silence (thanking Him again). We were comfortably sitting and making ourselves cozy and warm.

How I wish time would be slower.

Its just an hour. An hour but every second counts.

At last, the rain got tired, a little, for sure. Its time to go home. We walked on the cold street up to the jeep station. She said it was cold. So I did wrapped my arms around her, tighter this time, thats the only thing I can do. I was holding the umbrella up though.

Few more seconds, and she’s on her way home.

As for me, walking in this wet street up to the station, isn’t that bad, because at least I’m happy, a lot!

Pangalan: Ian Albert Austria

Iyun na nga. Ian Albert talaga ang pangalan ko. Gusto ko makilala lahat ng Ian Albert sa mundo buhay man o nabuhay. Madami ngang Ian sa mundo, madami ngang ALBERT sa mundo, pero iGOOGLE mo. Ako ang nag iisang IAN ALBERT AUSTRIA. (type mo, ian albert austria tapos hit mo yung im feeling lucky, hehehe)

Yung “Ian” ay kinuha kay Ian Hunter. English rock singer/songwriter at member ng Mott the Hoople. Rakista pala si papa. Naisip ko tuloy na panu kung pangalanan ko din kaya naman ng Chicosci yung anak ko? O di kaya naman ay Typecast, magsulat din kaya sya ng ganito? Pero astig.Haha. (sabi nya kasi pangalan daw ng Banda yun. )

Enjoy na enjoy din akong makinig sa kwentong banda ni Papa eh. Marami syang mga bandang ibinibida sa amin ng utol ko. Mga rock at metal yun malamang. Kaya pala long hair si papa noon. Xp

Dapat daw Ian Floyd ang pangalan ko. (Panget..Wahaha!) Dahil na naman sa banda na Pink Floyd. Adik. Buti na lang sa kapatid ko napunta yung Floyd.

Ayon sa libro, ang Ian ay Celtic form ng John. Astig! Hehe. Means “God is gracious”

Alleth. Oo. Ian Alleth. Isa pa sa muntikan na. (Panget ulit..Wahaha!) San ba nila napulot yun? Unique at kakaiba pero parang ang sama ata sa tenga, depende sa bigkas. Di ko maimagine.. (waah!)

Pero ang final finish product. Ian Albert. Seryoso, yung Albert daw ay ginaya kay Lolo Einstein, sabi ni Tita. Para daw maging matalino. (anung konek/epek?). Pero Oo nga noh. Parang ang talino ko nga talaga pag yun ang tawag sakin…

Kaya dun na nagsimula yung Ian Albert. At Proud ako.

Ian Albert

---

maniwala ka:
http://en.wikipedia.org/wiki/Ian_Hunter_(singer)
http://en.wikipedia.org/wiki/Pink_floyd
http://en.wikipedia.org/wiki/Ian
http://www.google.com.ph/search?q=Ian+albert+austria

Ipinanganak ako

Ipinanganak ako noong ika-94 na araw ng taong 1991 ayon sa Gregorian calendar

Kasabay ng pagkamatay nina Senator John Heinz ng Pennsylvania at ng anim pang tao sa banggaan ng kanilang eroplano sa isang helicopter dun sa may elementary school sa Merion, Pennsylvania.

Kasabay ng pagsilang kay Jamie Lynn Spears na isa ngayong aktres at singer sa Amerika. Sa kabilang banda naman, namatay si Forrest Towns na isang Amerikano din, isa syang atletang mahilig tumalon sa mga hurdles, si Edmund Adamkiewicz, isang Alemang footballer, Max Frisch na isang Swesong manunulat at si Senador H. John Heinz III.

Ginugunita naman ng ibang bansa ang International Day for Landmine Awareness and Assistance (bakit kaya ang Pilipinas hindi? Edi sana walang pasok. Sabagay ibang mines nga pala ang madami sa atin). Sa Taiwan at Hong Kong naman, saktong may Children’s Day na ipinagdiriwang (ang saya pala maging bata dun). Isabay na din natin ang Feast day ni Saint Isidore of Seville.

Masyado naman palang naging busy ang Amerika, Hong Kong, Taiwan at syempre ang Pilipinas noong ika-94 na araw ng 1991. Lalo na sa isang bahay sa dulo ng Linis, Brgy. Sipsipin.

Sabi nga, “pag may nawala, may dadating”. Parang pag may namatay, may bagong isisilang. Sa katotohanang minu-minuto ay may namamatay at may isinisilang din sa buong mundo.

Naimagine ko tuloy kung pano natataranta si Lola at si Papa na first time magiging tatay, gaya ng mga napapanuod ko sa tv.

Alas dos ng madaling araw, may babaeng umiire. Nanay ko yun. At sa tulong ng kumadronang nakalimutan ko na ang pangalan (alam ko yun noon), ay nakalabas din ako. Pinalo din kaya nya ako sa pwet gaya ng ipinapakita sa tv?

Magdiwang ka mundo, dahil nadagdagan na naman ang elite sa mundo. Magdiwang ka Pilipinas, dahil nadagdagan na naman ang pag-asa mo.

Kaya sa aking kaarawan, na malamang ay di mo pa alam(magbilang ka na kase), batiin mo ako ha. Ililibre kita ng Ice Cream. Clue: bakasyon na yun.

*source: manong wikipedia, tatay ko, alaala ko.

Sino Ako?

Yun ba ang itatanong mo sana sa akin? May dalawa akong paraan ng pagsagot dyan, mahirap at madali.

Sa madaling sagot.

Ako po si Ian Albert Buyon Austria (ii-yan ahl-bert bu-yon aws-trii-yah). Isa lang ako sa libo libong mga kabataang marunong mag internet. Sa mga sandali na isinusulat ko ito, ako ay nasa ika labing walong taon pa lamang ng aking minamahal na buhay. Nakatira sa planetang Earth (tulad ng marami), sa bahay namin (tulad ng ilan) syempre.

Hindi ko na alam kung ano pa ba ang mga impormasyon na dapat kong ilagay sa entry na ito. At dun na pumapasok yung “mahirap na” paraan na binanggit ko. Tutal nakapokus lang naman ang blog na to sa akin ay irereveal ko din ang lahat sa hinaharap.

Pero bakit mo babasahin pa ito? Anung meron?
Yun na yung balak ko ilagay sa About Page.Hehehe.
Bale ang buong blog na to na ang sasagot dun.

Isang Pagbati

Magandang gabi.

Binabati ko po lahat ng tao. Mga tunay na tao sa Earth. Syempre mga Pinoy. Mga pinoy sa mundo ng internet, mga tao na tambay sa bloggosphere. Mga namamasyal sakay ni google. Ikaw. Ang nanay ko, ang tatay ko. Mga kapatid ko. Mga tito at tita ko, si lolo at lola, si inang at si tata (nasan man u). Mga makukulet na pinsan. At lahat ng kamag anak ko.

Mga kaklase ko. Past present future. Lahat ng kaibigan ko at gustong maging kaibigan ko.

Mga masters. Lahat kayo.

Isang pagbati mula sa isang Ian Austria na walang magawa. Nandito na ako sa mundo ng mga mahilig tumipa at magkwento ng kung ano ano. Wag nyo akong aawayin ha. Para bati tayo.